كان زمان

كان زمان كان يا ماكان

 وانفرط عقد الرمان    

  

 وتاهت حباتة بين ذرات الرمال

وانكتب على كل سطر من سطورى

من انا؟  وسط الزحام

   

 كلمة ضايعة  ولا روح تنده بارئها

     

 المهم   انا انسان    

  

 من حقى افرح امرح اجرى

  

 ذى غيرى  

  

 ولا انا سطر ضايع فى الكتاب

  

 اه   يا دمعتى

 يا رفيقى فى وحدتى 

 هو لسة للفرحة مكان

  

ولا اقولك كان يا ماكان

 انا انسان ولا جزء من الركام

اه والف اه  على اللى كان